می شکفد،

هزاران قفل پولاد راز بر درهای بسته ی سنگین میان ما

به سان ماران جادویی نفس می زنند.

گل های طلسم جادوگر رنج من از چاه های سرزمین تو می نوشد،

و من لنگر بی تکان نومیدی خویشم.

من خشکیده ام