و من لنگر بی تکان نومیدی خویشم.

به سان ماران جادویی نفس می زنند.

گل های طلسم جادوگر رنج من از چاه های سرزمین تو می نوشد،

می شکفد،

من خشکیده ام

من نگاه می کنم