آمد ز قلعه بیرون پیری سپیدموی

رنجیده پای و خسته تن و زردروی و سرد،

در سر هزار فکر غم و راه چاره هیچ

مایوس پای قلعه یی افتادم اشکبار.

پرسید حال و گفتم.

در من نهاد چشم

گفت: