پرسید حال و گفتم.

در سر هزار فکر غم و راه چاره هیچ

مایوس پای قلعه یی افتادم اشکبار.

آمد ز قلعه بیرون پیری سپیدموی

در من نهاد چشم

گفت:

« این طلسم کهنه کلیدش به مشت توست؛