نغمه اش وای، آب خوردش جوی خون.

مرغ، وایی کرد، پر بگشود و بست

راه شب نشناخت، در ظلمت نشست.

من همان مرغم، به ظلمت باژگون

دانه اش در دام تزویر فلک

لانه بر گهواره ی جنبان شک.

لانه می جنبد وز او ارکان مرغ،