من همان مرغم که وای آواز او

کی چنین تاریک بود این خاکدان؟

گر نه تن زندان تردید آمدی

شب پراز فانوس خورشید آمدی.

سوز مایوسان همه از ساز او

او ز شب در وای و شب دلشاد از اوست

شب، خوش از مرغی که در فریاد از اوست،