شب، خوش از مرغی که در فریاد از اوست،

من همان مرغم که وای آواز او

سوز مایوسان همه از ساز او

او ز شب در وای و شب دلشاد از اوست

گاه بالی می زند در قعر آن

گاه وایی می کشد از سوز جان.

خود اگر شب سرخوش از وایش نبود