خود اگر شب سرخوش از وایش نبود

شب، خوش از مرغی که در فریاد از اوست،

گاه بالی می زند در قعر آن

گاه وایی می کشد از سوز جان.

لاجرم این بند بر پایش نبود.

وای اگر تابد به زندانبان ریش

آفتاب عشقی از محبوس خویش!