آفتاب عشقی از محبوس خویش!

خود اگر شب سرخوش از وایش نبود

لاجرم این بند بر پایش نبود.

وای اگر تابد به زندانبان ریش

من همان مرغم، نه افزونم نه کم.

قایقی سرگشته بر دریای غم:

گر امیدم پیش راند یک نفس