زهر رنج از ناتوانی های معصومانه تان در دل،

سخت

دور می بینم که باد افتاده باشد روزی اندر سینه ی مغرور!

هم چو بوتیمار

بر لب دریاچه ی شب می خورم اندوه.

آنچنان چون کاج پیری پرغبارم من، که گویی دیرگاهی رفته کز ابری