هم چو بوتیمار

دور می بینم که باد افتاده باشد روزی اندر سینه ی مغرور!

زهر رنج از ناتوانی های معصومانه تان در دل،

بر لب دریاچه ی شب می خورم اندوه.

آنچنان چون کاج پیری پرغبارم من، که گویی دیرگاهی رفته کز ابری

نم نمی باران نباریده ست.