آنچنان چون کاج پیری پرغبارم من، که گویی دیرگاهی رفته کز ابری

زهر رنج از ناتوانی های معصومانه تان در دل،

هم چو بوتیمار

بر لب دریاچه ی شب می خورم اندوه.

نم نمی باران نباریده ست.

می کشم