بر در خانه دل این لگد سخت مزن

مگسل آن رشته اول که مبارک رشته ست

صد شکوفه ز یکی جرعه بر این خاک ز چیست

تا چه عشق ست که اندر دل ما بسرشته ست

هان که ویران شود این خانه دل یک خشته ست

باده ای ده که بدان باده بلا واگردد

مجلسی ده پر از آن گل که خدایش کشته ست