باده ای ده که بدان باده بلا واگردد

تا چه عشق ست که اندر دل ما بسرشته ست

بر در خانه دل این لگد سخت مزن

هان که ویران شود این خانه دل یک خشته ست

مجلسی ده پر از آن گل که خدایش کشته ست

تا همه مست شویم و ز طرب سجده کنیم

پیش نقشی که خدایش به خودی بنوشته ست