تا همه مست شویم و ز طرب سجده کنیم

هان که ویران شود این خانه دل یک خشته ست

باده ای ده که بدان باده بلا واگردد

مجلسی ده پر از آن گل که خدایش کشته ست

پیش نقشی که خدایش به خودی بنوشته ست