هان که ویران شود این خانه دل یک خشته ست

صد شکوفه ز یکی جرعه بر این خاک ز چیست

تا چه عشق ست که اندر دل ما بسرشته ست

بر در خانه دل این لگد سخت مزن

باده ای ده که بدان باده بلا واگردد

مجلسی ده پر از آن گل که خدایش کشته ست

تا همه مست شویم و ز طرب سجده کنیم