بتوفد چنان کوره ی آفتاب.

وامیدی به جا مانده گر نیز هست

به سودای عزلت در خانه بست،

ببینی که از هول شب، اشک آب

برو مرد بیدار؛ اگر نیست کس

که دل با تو دارد، ممان یک نفس!

تو گل جویی ای مرد و ره پرخس است