و در چشم هایش که به سبزه و مهتاب می نگریست نگاه شرم بود

و شب نیمه ی چارمین بود که عروس تازه به باغ مهتاب زده فرود آمد از سرا گامزنان

اندیشناک از حرارتی تازه که در رگ های کبود پستانش می گذشت

و این خود به تب سنگین خاک ماننده بود که لیموی نارس از آن بهره می برد

از احساس عطشی نوشناخت که در تنش می سوخت

و این خود عطشی سیری ناپذیر بود چونان ناسیرابی جاودانه ی علف،

که سرسبزی صحرا را مایه به دست می دهد