که سرسبزی صحرا را مایه به دست می دهد

و در چشم هایش که به سبزه و مهتاب می نگریست نگاه شرم بود

از احساس عطشی نوشناخت که در تنش می سوخت

و این خود عطشی سیری ناپذیر بود چونان ناسیرابی جاودانه ی علف،

و شرمناک خاطره یی لغزان و گریزان و دیربه دست بود از آن چه با تن او رفت؛

میان او بیگانه با ماجرا و بیگانه مردی چنان تند، که با راه های تنش آنگونه چالاک یگانه بود

و بدانگونه آزمند بر اندام خفته ی او دست می سود