میان او بیگانه با ماجرا و بیگانه مردی چنان تند، که با راه های تنش آنگونه چالاک یگانه بود

و این خود عطشی سیری ناپذیر بود چونان ناسیرابی جاودانه ی علف،

که سرسبزی صحرا را مایه به دست می دهد

و شرمناک خاطره یی لغزان و گریزان و دیربه دست بود از آن چه با تن او رفت؛

و بدانگونه آزمند بر اندام خفته ی او دست می سود

و جنبش اش به نسیمی می مانست از بوی علف های آفتاب خورده پر،

که پرده های شکوفه را به زیر می افکند تا دانه ی نارس آشکاره شود.