و این خود بار نخستین نبود، بر زمین و در همه ی زمین، که گفتنی سخنی بر لبی ناگفته می ماند.

و در خاموشی به جانب قابیل نظر کرد

و آیینه ی مهتاب در جانش با شاخه ی نازک رگ هایش شکست.

و از آن پس، بسیارها گفتنی هست که ناگفته می ماند

چون ما تو و من به هنگام دیدار نخستین