و از آن پس چه بسیار گفتنی هست که ناگفته می ماند بر لب آدمیان

و از آن پس، بسیارها گفتنی هست که ناگفته می ماند

چون ما تو و من به هنگام دیدار نخستین

که نگاه ما به هم درایستاد، و گفتنی ها به خاموشی در نشست

بدان هنگام که کبوتر آشتی بر بام ایشان می نشیند

به هنگام اعتراف و به گاه وصل

به هنگام وداع و از آن بیش بدان هنگام که بازمی گردند تا به قفای خویش درنگرند...