به هنگام اعتراف و به گاه وصل

که نگاه ما به هم درایستاد، و گفتنی ها به خاموشی در نشست

و از آن پس چه بسیار گفتنی هست که ناگفته می ماند بر لب آدمیان

بدان هنگام که کبوتر آشتی بر بام ایشان می نشیند

به هنگام وداع و از آن بیش بدان هنگام که بازمی گردند تا به قفای خویش درنگرند...

و از آن پس، گفتنی ها، تا ناگفته بماند انگیزه های بسیار یافت.