گرچه از قافیه های لعنتی در این شعرها نشانی نیست؛

چرا که چون نوشته آید و بادی به بیرونش افکند

از غضب پوست بر اندام خواننده بخواهد درید.

[از آنگونه قافیه ها بر گذرگاه هر مصراع،

که پنداری حاکمی خل ناقوس بانانی بر سر پیچ هر کوچه برگماشته است

تا چون رهگذری پا به پای اندیشه های فرتوت پیزری چرت زنان می گذرد