[از آنگونه قافیه ها بر گذرگاه هر مصراع،

از غضب پوست بر اندام خواننده بخواهد درید.

گرچه از قافیه های لعنتی در این شعرها نشانی نیست؛

که پنداری حاکمی خل ناقوس بانانی بر سر پیچ هر کوچه برگماشته است

تا چون رهگذری پا به پای اندیشه های فرتوت پیزری چرت زنان می گذرد

پتک به ناقوس فروکوبند و چرتش را چون چلواری آهارخورده بردرند