تا چون رهگذری پا به پای اندیشه های فرتوت پیزری چرت زنان می گذرد

گرچه از قافیه های لعنتی در این شعرها نشانی نیست؛

[از آنگونه قافیه ها بر گذرگاه هر مصراع،

که پنداری حاکمی خل ناقوس بانانی بر سر پیچ هر کوچه برگماشته است

پتک به ناقوس فروکوبند و چرتش را چون چلواری آهارخورده بردرند

تا از یاد نبرد که حاکم شهر کیست]

اما خشم خواننده ی آن شعرها،