تا از یاد نبرد که حاکم شهر کیست]

که پنداری حاکمی خل ناقوس بانانی بر سر پیچ هر کوچه برگماشته است

تا چون رهگذری پا به پای اندیشه های فرتوت پیزری چرت زنان می گذرد

پتک به ناقوس فروکوبند و چرتش را چون چلواری آهارخورده بردرند

اما خشم خواننده ی آن شعرها،

از نبود ناقوس بانان خرگردنی از آنگونه نیست.

نیز نه ازآنروی که زنگوله ی وزنی چرا به گردن این استر آونگ نیست