پتک به ناقوس فروکوبند و چرتش را چون چلواری آهارخورده بردرند

[از آنگونه قافیه ها بر گذرگاه هر مصراع،

که پنداری حاکمی خل ناقوس بانانی بر سر پیچ هر کوچه برگماشته است

تا چون رهگذری پا به پای اندیشه های فرتوت پیزری چرت زنان می گذرد

تا از یاد نبرد که حاکم شهر کیست]

اما خشم خواننده ی آن شعرها،

از نبود ناقوس بانان خرگردنی از آنگونه نیست.