خواهم که شرح گویم می لرزد این دلم

برخور از آن کنار که مرفوع گردنیست

رو رخت سوی او کش و پهلوش خانه گیر

کان جا فرشتگان را آرام و مسکنیست

زیرا غریب و نادر و بی ما و بی منیست

آن جا که او نباشد این جان و این بدن

از همدگر رمیده چو آبی و روغنیست