کوهست نیست که که به بادی ز جا رود

از عشق برنگردد آن کس که دلشده ست

مه نور می فشاند و سگ بانگ می کند

مه را چه جرم خاصیت سگ چنین بده ست

آن گله پشه ست که بادیش ره زده ست

گر قاعده است این که ملامت بود ز عشق

کری گوش عشق از آن نیز قاعده ست