آن گله پشه ست که بادیش ره زده ست

مه نور می فشاند و سگ بانگ می کند

مه را چه جرم خاصیت سگ چنین بده ست

کوهست نیست که که به بادی ز جا رود

گر قاعده است این که ملامت بود ز عشق

کری گوش عشق از آن نیز قاعده ست

ویرانی دو کون در این ره عمارتست