در ظل آفتاب تو چرخی همی زنیم

زیرا درخت بختم و اندر سرم صباست

چون باشد آن درخت که برگش تو داده ای

چون باشد آن غریب که همسایه هماست

کوری آنک گوید ظل از شجر جداست

جان نعره می زند که زهی عشق آتشین

کب حیات دارد با تو نشست و خاست