جان نعره می زند که زهی عشق آتشین

چون باشد آن غریب که همسایه هماست

در ظل آفتاب تو چرخی همی زنیم

کوری آنک گوید ظل از شجر جداست

کب حیات دارد با تو نشست و خاست

چون بگذرد خیال تو در کوی سینه ها

پای برهنه دل به در آید که جان کجاست