کوری آنک گوید ظل از شجر جداست

چون باشد آن درخت که برگش تو داده ای

چون باشد آن غریب که همسایه هماست

در ظل آفتاب تو چرخی همی زنیم

جان نعره می زند که زهی عشق آتشین

کب حیات دارد با تو نشست و خاست

چون بگذرد خیال تو در کوی سینه ها