چندان که در پیرامن خویشتن دیدم

میراث خوار آن سفاهت ناباور بودن

که به چشم و به گوش می دیدم و می شنیدم!

به ناباوری گریه در گلو شکسته بودم:

بنگر چه درشتناک تیغ بر سر من آخته

آن که باور بی دریغ در او بسته بودم.