آن که باور بی دریغ در او بسته بودم.

چندان که در پیرامن خویشتن دیدم

به ناباوری گریه در گلو شکسته بودم:

بنگر چه درشتناک تیغ بر سر من آخته

اکنون که سراچه ی اعجاز پس پشت می گذارم

بجز آه حسرتی با من نیست:

تبری غرقه ی خون