اکنون که سراچه ی اعجاز پس پشت می گذارم

به ناباوری گریه در گلو شکسته بودم:

بنگر چه درشتناک تیغ بر سر من آخته

آن که باور بی دریغ در او بسته بودم.

بجز آه حسرتی با من نیست:

تبری غرقه ی خون

بر سکوی باور بی یقین و