بی پروا بودم : دریچه ام را به سنگ گشودم.

از شب ریشه سر چشمه گرفتم ، و به گرداب آفتاب ریختم.

مغاک جنبش را زیستم.

هشیاری ام شب را نشکافت، روشنی ام روشن نکرد:

من ترا زیستم، شتاب دور دست!