مردمک دیده را چاه ذقن واجبست

هست ز چنگ غمش گوش مرا کش مکش

هر دمم از چنگ او تن تننن واجبست

دلو دو چشم مرا گر چه که کم نیست آب

دلبر چون ماه را هر چه کند می رسد

عاشق درگاه را خلق حسن واجبست

طره خویش ای نگار خوش به کف من سپار