طره خویش ای نگار خوش به کف من سپار

مردمک دیده را چاه ذقن واجبست

دلبر چون ماه را هر چه کند می رسد

عاشق درگاه را خلق حسن واجبست

هر که در این چه فتاد داد رسن واجبست

عشق که شهر خوشیست این همه اغیار چیست

حفظ چنین شهر را برج و بدن واجبست