دلبر چون ماه را هر چه کند می رسد

هر دمم از چنگ او تن تننن واجبست

دلو دو چشم مرا گر چه که کم نیست آب

مردمک دیده را چاه ذقن واجبست

عاشق درگاه را خلق حسن واجبست

طره خویش ای نگار خوش به کف من سپار

هر که در این چه فتاد داد رسن واجبست