و ما حرارت انگشت های روشن او را

همیشه چیزی ، انگار هوشیاری خواب ،

به نرمی قدم مرگ می رسد از پشت

و روی شانه ما دست می گذارد

بسان سم گوارایی

کنار حادثه سر می کشیم.

و نیز، یادت هست،