چو بیندش سر و گوش خرانه جنباند

چرا دلش نشناسد به فعلش ار خر نیست

خر از گشادن و بستن به دست خربنده

شدست عارف و داند که اوست دیگر نیست

ندای او بشناسد که او منکر نیست

ز دست او علف و آب های خوش خوردست

عجب عجب ز خدا مر تو را چنان خور نیست