بدو گفت کز مهتر سرفراز

نتابم سر از رای و فرمان اوی

غمی گشت و سودابه را پیش خواند

ز کاووس با او سخنها براند

که هست از مهی و بهی بی نیاز

فرستاده ای چرپ گوی آمدست

یکی نامه چون زند و استا به دست