یکی نامه چون زند و استا به دست

بدو گفت کز مهتر سرفراز

که هست از مهی و بهی بی نیاز

فرستاده ای چرپ گوی آمدست

همی خواهد از من که بی کام من

ببرد دل و خواب و آرام من

چه گویی تو اکنون هوای تو چیست