و کوه از خوابی سنگین پر بود.

صدا از خود تهی شد

و به دامن کوه آویخت:

پناهم بده، تنها مرز آشنا! پناهم بده.

خوابش طرحی رها شده داشت.

صدا زمزمه بیگانگی را بویید،

برگشت،