صدا زمزمه بیگانگی را بویید،

پناهم بده، تنها مرز آشنا! پناهم بده.

و کوه از خوابی سنگین پر بود.

خوابش طرحی رها شده داشت.

برگشت،

فضا را از خود گذر داد

و در کرانه نادیدنی شب بر زمین افتاد.