چیزی گم شده بود.

چه گونه می شد در رگ های بی فضای این تصویر

همه گرمی خواب دوشین را ریخت؟

تصویرم را کشیدم

روی خودم خم شد:

حفرهی در هستی من دهان گشود.

سایه دراز لنگر ساعت