سایه دراز لنگر ساعت

چیزی گم شده بود.

روی خودم خم شد:

حفرهی در هستی من دهان گشود.

روی بیابان بی پایان در نوسان بود

و من کنار تصویر زنده خوابم بودم.

تصویری که رگ هایش در ابدیت می تپید