حفرهی در هستی من دهان گشود.

تصویرم را کشیدم

چیزی گم شده بود.

روی خودم خم شد:

سایه دراز لنگر ساعت

روی بیابان بی پایان در نوسان بود

و من کنار تصویر زنده خوابم بودم.